ETYKA BEZGRANICZNEGO UWIELBIENIA

Oczywiście etyka bezgranicznego uwielbienia życia jest równie nieperspektywiczna, jak i etyka odrzucająca wartość pozaludzkiego życia. I jedna, i druga są skrajnościami, z których raczej nie da się wyciągnąć pozytywnych wniosków o moralnym traktowaniu przyrody przez człowieka. W swoim czasie te sprzeczności występowały często. Ale zostały odrzucone, gdy tylko stało się jasne, że praktyczny sens ma rozpat­rywanie nie człowieka w znaczeniu ogólnym, nie jakowejś abstrak­cyjnej dobroci w stosunku do świata, ale człowieka w jego konkretnych, historycznych uwarunkowaniach — w całej złożoności jego realnych powiązań ze społeczeństwem i przyrodą. Dopiero przy uwzględnieniu działalności człowieka, jego wychowania, a więc tego wszystkiego, co składa się na program życia, który narzuciło mu społeczeństwo i który człowiek realizuje, można przedstawić prawdziwe znaczenie moral- no-etycznego stosunku człowieka do przyrody.

Oto mój blog. Miejsce, w którym możesz zagłębić się w świat techniki i zostać na dłużej. Mam nadzieję, że wiedzą, którą się z Tobą podzielę, przyda Ci się i będziesz w stanie wykorzystać ją w codziennym życiu!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)